رسولان الهى بر اين باور بودند كه خداوند  بر پيشوايان عادل

واجب كرده است كه خود را با مردم ناتوان برابر قرار دهند تا

حضرت امير (ع)در بيان سيره پيامبر(ص) به اين ويژگى آن حضرت مي پردازد كه:

پيامبر(ص) از دنيا چندان نخورد كه دهان را پر كند و به دنيا با گوشه چشمش نگريست.

دو پهلويش از تمام مردم فرو رفته تر و شكمش از همه خالي تر بود .

امام(ع) در ادامه گفتار خويش  مي فرمايد:ايشان همواره بر روى زمين غذا مي خورد

 و همانند بندگان مي نشست و با دستخود كفشش را وصله مي زد و لباس خود

را مي دوخت و بر الاغ برهنه و بي تجهيزات سوار مي شد و شخص ديگرى را نيز

به همراه خود سوار ميكرد.

 [روزى متوجه شد كه] پرده اى بر در خانه اش آويخته شده كه نقش و نگار دارد

سريع به همسرش فرمود: اين پرده را از برابر چشمانم دور كن كه هر گاه نگاهم