روز اول سايه بودي

ته كوچه ، پشت شمشاد

پشت خواب سبز لادن

يه جايي بين دو ميلاد

روز دوم نامه بودي

نامه يي از جنس پولك

عطر سرخ لاله بودي

سيب نازك ، سيب قندك

                        چه روزايي ، خالي از بغض حسادت

                        چه هوايي ، پر اكسيژن عادت

                        چه شب هايي ، همه دلتنگ سپيده

                         چه صدايي ، پر نت هاي كشيده

روز سوم ، روز بازي

گل يا پوچ و سنگ و شيشه

خنده ي تو ترد وتازه

ترس من ، ترس هميشه

روز چهارم خط خطي شد

دفتر مشق سپيده

دست هاي جوهري مون هم

تو نگو به گل رسيده

روز پنجم ، روز بوسه

فصل تا ستاره رفتن

با نگاهي مات و خوشبو

جاي پاهات و شمردن

ششمين روز من و تو

روز خلق اين ترانه

انفجار رود و جنگل

انفجاري عاشقانه ...

آسمون وقتی ستاره دار باشه                       كهكشون وقتی پر مدار باشه

روز و شب وقتی با هم قهر نباشن                دل من همش در انتظار باشه

        زندگی اون وقت ديگه كم نمياد

    جای شادی تو دلا غم نمياد

قناری وقتی كه عاشق بمونه                       روی دريا توی قايق بخونه

گل سرخ خارا رو دوس داشته باشه                دشت گل پر از شقايق بمونه

     زندگی اون وقت ديگه كم نمياد  

جای شادی تو دلا غم نمياد

وقتي چشمه از دل سنگ بجوشه                   وقتي دل لباس شادی بپوشه

خورشيد و زمين با هم دوستی كنن                 بين حق و دل اگه گفتگو شه

زندگی اون وقت ديگه كم نمياد 

                                      جای شادی تو دلا غم نمياد

اگه مشكی رنگ عاشق بمونه                      اگه مشكی پوش بازم شعر بخونه

    اگه شعر و شاعرش يكی بشن                              اگه قلبت منو لايق بدونه

                                     زندگی تو لحظه ها كم نمياد

                                     جای شادی غم و ماتم نمياد